فعال صنفی بازنشستگان تامین اجتماعی گفت: برخی مدیران در اتاق‌های دربسته و پشت پرده‌های بوروکراسی، بحث «محاسبه حقوق بازنشستگی بر اساس میانگین تمام سنوات واریز حق بیمه» را مطرح کرده اند.

به گزارش نای قلم از ایلنا، علی عباس زاده از مشکلات این روزهای کارگران برای بازنشستگی ذیل صندوق تامین اجتماعی گفت و از طرح «محاسبه حقوق بازنشستگی بر اساس میانگین تمام سنوات واریز حق بیمه» انتقاد کرد.

وی با اشاره به اینکه «مدیران وزارت کار و تامین اجتماعی باز هم قانونی نوشتند که به زیان سفره‌های خالی کارگران است»، گفت: برخی مدیران در اتاق‌های دربسته و پشت پرده‌های بوروکراسی بحث «محاسبه حقوق بازنشستگی بر اساس میانگین تمام سنوات واریز حق بیمه» را مطرح کردند. این عبارت پشت هر کلمه‌اش، صدای شکستن استخوان‌های یک کارگر پنهان است که سی سال عرق ریخته و حالا باید با ضایع کردن دسترنجش مواجه شده و التماس روزی حلال کند.

عباس زاده افزود: میانگین تمام سال‌های حق بیمه پردازی؛ یعنی تورم جهنمی سال‌های آخر خدمت کارگرِ درحال بازنشستگی را نادیده گرفته شود و مستمری به حقوق ناچیز دهه‌های قبل مرتبط شود. آن هم در شرایطی که ارزش پول آن سال‌ها بسیار متفاوت بود.

او ادامه داد: برای کارگری که بیست سال سابقه دارد، این حکم شرعی و قانونی نیست، بلکه حکم قصاص بی‌گناه است. حقوق دهه‌ی نود یا ابتدای دهه‌ی نود خورشیدی، کجا و تورم افسارگسیخته‌ی امروز کجا؟ این برداشتن علنی از سفره خالی کارگران است. این نوع محاسبه یعنی تحمیل «حداقل حقوق اداره کار» برای کارگران ۲۰ تا ۳۰ سال سابقه!

این فعال صنفی تصریح کرد: در این سالها، وزارت کار و دولت، حتی یک بار هم نتوانست افزایش حقوق را پابه‌پای تورم و سبد معیشت لازم برای زیست آبرومندانه بالا ببرد. حالا می خواهند مستمری بازنشستگی کارگری را کاهش دهند که سه دهه جان کنده است؛ می خواهند همه بازنشستگان حداقل بگیر باشند. این دیگر ظلم نیست، این کمدی سیاهی است که آخر آن یک عمر پشیمانی و ورشکستگی است. حداقل حقوق یعنی «بمیر اما نگو که گرسنه‌ای»! یعنی یک لقمه نان و یک مشت دوا تقسیم بر هیچ. بازنشسته‌ی ۳۰ سال سابقه را با کارگری که تازه وارد بازار کار شده یکسان گرفتن، توهینی است که قابل تحمل نیست.

این فعال حقوق بازنشستگان با اشاره به نقش تامین اجتماعی در این طرح، گفت: سازمان تأمین اجتماعی که سهامداران اصلی آن همین کارگران خمیده‌قامت هستند، چرا به جای سرکوب حقوقی ولی‌نعمتان خود، یقه‌ی دولت را برای بدهی‌های خویش نمی‌گیرد؟ بدهی‌های نجومی دولت به صندوق تأمین اجتماعی کجاست؟ مگر کارگر بیچاره باید تاوان بی‌کفایتی و عهدشکنی دولت‌های پشت سر هم را بدهد؟ شما که در برابر دولت مثل موم نرم هستید، در مقابل کارگران نایستید!

وی تاکید کرد: چند هزار میلیارد تومان از صندوق تامین اجتماعی توسط دولت‌های مختلف برداشت شده، بدون پاسخگویی یا مجازات خاطیان؛  اما برای کم کردن چند تومان از حقوق بازنشسته کارگری، قانون جدید می‌تراشند و جلسه پشت جلسه می‌گذارند. ریختن خون در شیشه‌ی معیشت کارگر و نامش را «اصلاحات پارامتریک» گذاشتن، اقدامی شرم‌آور است.

عباس‌زاده خاطرنشان کرد: جز تحقیر، جز صف‌های طولانی برای درمانی که نیست، جز داروهایی که باید از جیبِ خالی خرید، جز برخوردهای نامناسب با اعتراض‌های آرام پیرمردانی که فقط بقای خانواده را می‌خواهند، چه خدماتی نصیب ما شده است؟ اگر خدمات اضافه‌ای نیست –که نیست– پس چرا می‌خواهند حق بیمه را تمام‌وکمال بستانند و حق بازنشستگی را ناقص و لگدمال شده بپردازند؟

او در پایان اظهار کرد: قانون جدید بازنشستگی در صورت تصویب، بی‌عدالتی را قانونی می سازد و ما می‌مانیم و جمعیت انبوه دستان پینه‌بسته‌ای که دیگر حتی ارزش محاسبه‌ی منصفانه را هم ندارند. آیا وقت آن نرسیده که تأمین اجتماعی به جای طراحی سناریوهای جدید برای به فشار بر زندگی بازنشستگان، به سراغ دولت برود و مطالبات خود را مطالبه کند؟!

انتهای پیام/