یادداشت
۱۳۹۸/۰۳/۲۷          گفت وگو میان گروه‌های سیاسی راهی برای کم کردن اختلافات

ایده گفت وگو میان گروه‌ها و جناح‌های سیاسی با گذشت سه سال همچنان به شکل غیررسمی توسط برخی کنشگران سیاسی پیگیری می‌شود. با این حال شواهد نشان می‌دهد این "دورهمی" شخصیت‌های سیاسی تاکنون شکل منسجم به خود نگرفته است.

طرح گفت وگو میان گروه‌های سیاسی برای کم کردن اختلافات در شرایطی که با تهدید بیرونی مواجه هستیم و دشمنان بر شکاف نخبگان سیاسی و همچنین فاصله گرفتن مردم از حاکمیت تاکید دارند از موضوعاتی است که می‌تواند به حفظ یکپارچگی و انسجام داخلی یاری کند.

در این ارتباط، سال ۱۳۹۵ ایده گفت وگو میان گروه‌های سیاسی میان برخی کنشگران برای کاهش تنش و ایجاد وحدت شکل گرفت این طرح اگرچه پس از آن به شکل غیررسمی توسط برخی چهره‌های شاخص سیاسی با تشکیل نشست‌هایی پیگیری شد اما امروز و پس از گذشت بیش از سه سال این سوال را در ذهن متبادر می‌شود که خروجی این جلسات تاکنون چه بوده و گفت و گوی دو جریان اصلاح طلب و اصولگرا بر سر چه موضوعاتی و حول چه محورهایی است و نمایندگی آنها را چه شخصیت‌های برعهده دارند و آیا این افراد مقبولیت لازم برای حل و فصل مسائل دارا هستند؟

شنیده‌ها حاکی است جلساتی که تحت عنوان گفت وگوی ملی از آن یاد می‌ شوند با گذشت سه سال از طرح آن، شکل جدی به خود نگرفته است و این نشست‌ها چیزی جز جمع دوستانه برخی از اشخاص حقیقی نیست. افرادی که هیچ تشکل سیاسی را نمایندگی نمی‌کنند. همچنین این نشست‌ها به دلیل آنکه جایگاه حقوقی مشخصی ندارد، جز بحث و گفت و گو درباره مسائل و مشکلات کشور، خروجی خاصی ندارد.

به نظر می‌رسد تشکیل چنین نشست‌هایی در شرایطی که فضای عمومی جامعه نیازمند انسجام وآرامش بیشتری است، با هدف همگرایی احزاب و گروه‌های سیاسی امر پسندیده‌ای است اما در کل می‌توان اختلاف سلیقه در موضوعات مختلف را امری طبیعی قلمداد کرد و اساساً اختلاف سلیقه و دیدگاه پویایی حیات سیاسی جوامع را نشان می‌دهد.

گروه‌های سیاسی به عنوان چرخ دنده‌های مردم سالاری عمدتاً بر مبنای ایدئولوژی و نگرش خود، دیدگاه‌ها و راه حل های متفاوتی برای مسائل و مشکلات اجتماعی و سیاسی مطرح می‌کنند و دیدگاه‌ها و سلایق مختلف برای حل معضلات، هدفی جز رسیدن یک سامان سیاسی و اجتماعی به نقطه مطلوب ندارد، موضوعی که از گذشته میان نظام‌های مردم سالار مرسوم بوده است.

در این چارچوب، اختلاف نگرش نحله های سیاسی به خودی خود می‌تواند ضامن سلامتی و استمرار یک ساختار سیاسی به ویژه نظامی مبتنی بر مردم‌سالاری دینی باشد. بر همین اساس، رقابت سالم و قانونمند با پرهیز از گروه سالاری و تقدم منافع ملی بر مصالح جناحی می‌تواند در پیشبرد اهداف سیاسی کشور مفید باشد.

اگر چه طرح گفت وگو میان گروه‌ها و شخصیت‌ها برای کم کردن شکاف‌ها در کوتاه مدت می‌تواند مفید باشد اما حتی اگر عزم جدی برای شکل گیری گفت وگوی ملی یا سیاسی با ساختار حقوقی و تشکیلات منسجم وجود داشته باشد، این پرسش همچنان مطرح است که تصمیمات گرفته شده در این جلسات تا چه حد نزد نهادهای تصمیم گیرنده مقبولیت و قابلیت اجرا دارد؟ بنابراین پیش از همه چیز، شخصیت‌های حقیقی و حقوقی حاضر در این جلسات باید وزن و اثرگذاری تصمیمات خود را در نظر بگیرند.

کوروش خدابخشی

انتهای پیام/


برای دسترسی به آرشیو بخش یادداشت اینجا کلیک کنید
 
درباره ما تماس با ما
طراحی و اجرا