یادداشت
۱۳۹۷/۱۲/۲۰          ظرفیت‌های از دست رفته اجتماعی جریان اصلاحات بازیابی شود

یک سال دیگر نه کم نه بیش، ایام انتخابات مجلس یازدهم خواهد بود. دو جریان اصلی سیاسی کشور در خلوت و جلوت، از انتخابات و لیست و ائتلاف سخن می‌گویند. البته ظاهرا سخن گفتن از انتخابات مجلس یازدهم در اسفند 98 را زود می‌دانند، اما همه فکر و ذکرشان انتخابات است. اما در این بین، چهره‌های شاخص و تحلیلگر جریان اصلاحات، 3 گزینه را برای انتخابات آینده مجلس مطرح می‌کنند؛ شرکت با حداکثر ظرفیت(وگرنه خارج از گودنشستن)، شرکت حداقلی(حتی با رد صلاحیت‌های گسترده) و شرکت کردن با ائتلاف(مانند لیست امید).

اکنون باید همه گروه‌ها و جریانات سیاسی بپذیرند که بزرگترین مساله در شرایط کنونی مدیریت است. درچنین شرایطی اصلاح‌طلبان باید برای خود کفی از مطالبات را قائل باشند؛ فراتراز کف خواسته‌های خود از تصمیم گیران اصلی عرصه سیاسی یعنی اگر در سال‌های قبل به چند کرسی رضایت داده می‌شد و در نهایت هم اتفاق خاصی روی نمی‌داد و از سویی بخش عمده‌ای از جامعه مدنی و پایگاه اجتماعی اصلاح‌طلبان از وضع موجود کاملا ناامید شده‌اند، اصلاح‌طلبان نباید در چنین شرایطی‌ هزینه شوند.

به‌عبارتی یک ارتباط تاریخی در جریان اصلاح‌طلبی و در چارچوب تصمیم گیری‌ها بوده است. امروز جامعه مدنی به عنوان یک جریان اجتماعی بسیار بزرگ، پیامی می‌دهد که ناشی از تصمیم گیری برای آینده خود است. این بار اصلاح‌طلبان باید حرکت خود را با این جامعه مدنی همسان کنند.

جریان اصلاحات باید بین کرسی‌های پارلمان و یا مناسب دولتی و پایگاه اجتماعی و حامی خود، دومی را برگزیند. بسیار مهم است که اصلاح‌طلبان چه در انتخابات مجلس یازدهم و چه ریاست جمهوری سال 1400، جامعه مدنی و پایگاه اجتماعی هوادار خود را نسبت به عملکردها و تصمیمات موقتی، ناامید نکنند.

واقعیت این است که عملکرد نسبتا ناموفق فراکسیون امید و کارنامه تقریبا غیرقابل دفاع دولت آقای روحانی، بخشی از پایگاه رأی اصلاح‌طلبان، نسبت به کارکرد این جریان ریشه دار سیاسی را ناامید کرده است. از سویی فضاسازی رسانه‌های خارجی علیه جریان اصلاحات هم در نگاه بدبینانه بر این جریان سیاسی بی‌تاثیر نبوده است.

اکنون اپوزیسیون خارج‌نشین در تلاش است تا اصلاح‌طلبان را «استمرار‌طلب» قلمداد کنند که فقط به دنبال حضور خود(به هر طریق ممکن) در قدرت هستند و تحت هر شرایطی استمرارطلبی را پیشه کرده‌اند. این موضوع می‌تواند هشداری برای اصلاح‌طلبان باشد. با توجه به این مهم، اصلاح‌طلبان نباید تحت هر شرایطی سبد رأی خود را مجاب کنند. بنابراین اگر از نگاه یک فریضه و تکلیف به این موضوع نگریسته شود و مراجع ذی‌ربط هم به سیاق گذشته مشتاق حضور حداقلی اصلاح‌طلبان باشند، بین عدم حضور و یا حضورحداقلی و ضعیف، در پروسه قانونگذاری کشور اصلاح‌طلبان چندان تاثیری نخواهند داشت و این امر موجب آسیب‌رسانی جدی به اعتبار اصلاح‌طلبان خواهد بود. اصلاح‌طلبان باید در روند امور جاری تاثیرگذار باشند نه اینکه مثل اکنون که فراکسیون امید نتوانسته‌ است انتظارات حامیان و رأی دهندگان خود را برآورده کند. بنابراین رهبری جریان اصلاحات و تصمیم سازان این جریان باید به‌گونه‌ای تصمیم گیری کنند که ظرفیت‌های از دست رفته اجتماعی این جریان، بازیابی شود و برای آینده کشور یک ذخیره اجتماعی فراهم آورند.

عبداله ناصری

انتهای پیام/


برای دسترسی به آرشیو بخش یادداشت اینجا کلیک کنید
 
درباره ما تماس با ما
طراحی و اجرا